Termowanie

Przybliżmy proces termowania

Proces termowania zwany również wygrzewaniem to termiczna modyfikacja drewna pod wpływem wysokiej temperatury w zakresie 160 st. C – 240 st. C i pary wodnej. Proces odbywa się w sposób przyjazny środowisku bez dodatku środków chemicznych. Dzieli się na trzy etapy: suszenie w wysokiej temperaturze, obróbkę cieplną tj. termowanie oraz chłodzenie. 

wyniku termowania powstaje w 100% higieniczny materiał, dzięki wyeliminowaniu bakterii o nowych właściwościach zbliżonych do egzotycznych gatunków i wilgotności zredukowanej do około 6%.
W drewnie dochodzi do karmelizacji cukrów, która powoduje uzyskanie materiału na wskroś jednolitej barwie od miodowej po ciemno brązową w zależności od gatunku drewna oraz lekkim charakterystycznym zapachu zanikającym z upływem czasu, który można określić jako „wędzone drewno”.

Materiał ma ograniczoną pochłanialność wody, dzięki czemu zwiększa się jego stabilność wymiarowa, a izolacyjność wzrasta nawet do 25%. Wysoka temperatura procesu eliminuje również żywicę, co pozwala wykorzystać iglaste gatunki drewna bez obawy przed żywicowaniem.

Zalety drewna termowanego to:

  • podwyższona odporność na zmienne warunki atmosferyczne;
  • podwyższona odporność na powstawanie grzybów i pleśni;
  • podwyższona odporność na degradację biologiczną;
  • brak żywicowania;
  • zmniejszone ryzyko powstawania naprężeń;
  • niepowtarzalne zabarwienie w całym przekroju deski;
  • podwyższonizolacyjność termiczna;
  • zmniejszona masa właściwa drewna o ok. 15%
  • możliwość zastosowania w pomieszczeniach o dużej wilgotności.

Wady drewna termowanego to:

  • kruchość;
  • łamliwość;
  • ze względu na kruchość nie należy stosować drewna termowanego jako elementy konstrukcyjne;
  • dochodzi do powierzchniowego wybarwianie pod wpływem działania promieni słonecznych do platynowego koloru, co nie koniecznie stanowi wadą gdyż możemy w szybkim czasie uzyskać efekt vintage/„starego drewna”.

W celu zachowania głębokiego ciemnego koloru należy zabezpieczyć materiał powłoką olejową.

Termowana sosna

Sosna jako gatunek nieodporny na czynniki atmosferyczne i biodegradację, dzięki modyfikacji w procesie termowania zyskuje parametry, które pozwalają na wykorzystanie do zastosowań zewnętrznych. Nabiera złocistego ciepłego zabarwienia z wyróżniającymi się ciemniejszymi sękami. Zgodnie z normą PN – EN 350:2016-10, określającą wytrzymałość na działanie grzybów powodujących rozkład drewna i szkodnikówTermowana sosna sklasyfikowana jest w drugiej klasie, gdzie 1 oznacza najbardziej odporne, a 5 najmniej odporne.

Termowany jesion

Jesion termowany należy do najbardziej trwałego drewna w naszej szerokości geograficznej. Odznacza się najwyższą klasą trwałości tzn. 1 klasa wg normy PN – EN 350:2016-10. Wystawiony na działanie czynników atmosferycznych, może służyć nawet kilkadziesiąt lat. W odróżnieniu od sosny jest praktycznie bezsęczny, o spójnej i litej powierzchni. W procesie w zależności od temperatury uzyskuje zabarwienie ciepłe wiklinowe, a przy wyższej temperaturze ciemno brązowe. Termowany jesion narażony na działanie promieni słonecznych, nie zabezpieczony powłoką oleją powierzchniowo platynieje do efektu vintage /„starego drewna”